ماه شعبان و دردنامه ای از غربت امام زمان(عج)

آنچه در ادامه میخوانید دردنامه ای است به قلم یک معلم پیشکسوت اناری در مورد ماه شعبان و غربت حضرت ولیعصر (عج) در جامعه امروزی و تلنگری است به زندگی روز مره مان.

به گزارش انارما ،آنچه در ادامه میخوانید دردنامه ای است به قلم یک معلم پیشکسوت اناری در مورد ماه شعبان و غربت حضرت ولیعصر (عج) در جامعه امروزی و تلنگری است به زندگی روز مره مان.

_ ما منتظر امام زمانیم یا امام زمان منتظر ماست؟
_ چرا آنقدر که برای امام حسین «ع» عزاداری می کنیم برای امام زمان زنده داری نمی کنیم؟
_ امام حسین بسیار آرزو داشت که زمان این امام را درک کند و به او خدمت کند.( و همچنین امام صادق «ع»)
_ سوار کشتی امام حسین «ع»هستیم ، چرا به سمت امام زمان «عج» حرکت نمی کنیم؟
_ آیا وقت انتقام خون شهدای کربلا نرسیده است؟
_ کاش مراسمی مثل پیاده روی اربعین کربلا برای امام زمان برگزار می شد.
_ کاش پیاده روی های صبح جمعه تلویزیون به خاطر امام زمان بود.
_ آیا دعای ندبه هم بخاطر ثوابش باید برویم؟
_ چرا فقط عده معدودی در دعای ندبه شرکت می کنند؟
_ کاش آنهایی که در نیمه شعبان آستین بالا می زنند در طول سال هم فریادشان بالا بود
_ چرا خیاط ، چرا کفاش ، چرا قفل ساز ، چرا هالو ، چرا حمال بازار یار غار حضرتند؟
_ عاشورا دیگر تکرار نخواهدشد ، بعد از امام حسین (ع) هیچ امامی قیام نکرد ، اما همه چیز وهمه بهانه خلقت همه اراده خداوند ، همه حکومت حق و عدالت در این حجت آخر بقیه ا… الاعظم نهاده شده و همه از این لطف کثیر محروم.حیف است در ایمانمان خیری برای حجت خدا قبل از آمدنش نباشد.
_ و اکنون اگر با این همه فرصت و امکانات دور هم جمع نشویم و صدایش نزنیم جمعه های زیادی را باید گریه کنان ضجه بزنیم ندبه بخوانیم و این آرزوی ظهور را با خود به زیر خاک ببریم.
✍?  سلیمانی
۱۳۹۶/۰۲/۰۶

انتهای پیام/